Społeczność Łomży upamiętniła bohaterów walki o wolność w miejscu straceń powstańców styczniowych, na tzw. Łomżyńskiej Mokrej Łączce. To właśnie tutaj, w obecności spędzanych przez Rosjan mieszkańców, odbywały się zbiorowe egzekucje. Ciała ofiar wrzucano do przygotowanych dołów. Nad mogiłą ponownie podniesiony został krzyż. Inicjatywę Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Łomżyńskiej wsparł Oddział Związku Szlachty Polskiej w Zambrowie, którą poparły także władze Miasta Łomży.
Dzięki Panu Bogdanowi Laskowskiemu z Oddziału Związku Szlachty Polskiej w Zambrowie z prywatnych lasów spod Małego Płocka, bracia Andrzej i Janusz Bieliccy przekazali nieodpłatnie dorodny dąb. Krzyż wykonany został, także nieodpłatnie, w mistrzowskiej pracowni stolarskiej Pana Jana Sokołowskiego z Nowogrodu. Konstrukcję pod instalację wykonał Zakład Ślusarsko – Kowalski Pana Stefana Wiśniewskiego z Wólki Kossowskiej k. Warszawy. Montaż krzyża wykonało Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Łomży. Projekt techniczny, wizualizację i dokumentację konserwatorską przygotował Tadeusz Babiel.
Przez wiele lat Łomżyniacy stawiali tu drewniane krzyże, natychmiast niszczone przez władze carskie. Ale pamięć o tym miejscu i ofiarach przetrwała. 2 listopada 1916 roku, jeszcze podczas I wojny światowej, tłumy Łomżan i mieszkańców okolicznych wsi przybyły na uroczystość poświęcenia pomnika-głazu przy Szosie Zambrowskiej. Pomnik, z wyrytym krzyżem i powstańczymi kosami oraz napisem Bojownikom za wolność Ojczyzny – rodacy z inicjatywy Eugeniusza Zajączkowskiego, łomżyńskiego fotografa i inżyniera, stanął na bratniej mogile straconych tu powstańców. Nad pomnikiem górował drewniany krzyż.
Krzyż podniósł w towarzystwie władz Miasta Łomży, Powiatu Łomżyńskiego, dowódcy Garnizonu Łomża, Pan Bogdan Laskowski Skarbnik Oddziału Związku Szlachty Polskiej w Zambrowie.
Wspólna modlitwę obecnych oraz poświęcenia krzyża dokonał Biskup Łomżyński Janusz Stepnowski.
Wśród delegacji składających kwiaty znaleźli się Prezes Oddziału Związku Szlachty Polskiej w Zambrowie Rafał Długoborski i Bogdan Laskowski Skarbnik Oddziału Związku Szlachty Polskiej w Zambrowie.
W czasie składania kwiatów odczytano nazwiska straconych powstańców przez Rosjan w Łomży w latach 1863 – 1864. Byli wśród nich:
- Stanisław Banach – włościanin, stracony przez Moskali na szubienicy;
- Ignacy Bruliński – powieszony;
- Antoni Brzóska – szlachcic, powieszony;
- Jan Chodkiewicz – wachmistrz żandarmerii rosyjskiej, a następnie powstańczej, rozstrzelany;
- Izrael Chonczak – Żyd z pow. łomżyńskiego, rozstrzelany;
- Chrzanowski (imię NN) – stracony na szubienicy;
- Władysław Iczkowski – szlachcic, rozstrzelany;
- Cyprian Januszczyk – żandarm narodowy, powieszony;
- Sylwester Jewreinow – szeregowy wojsk rosyjskich, za udział w walce pod Gontarzami w szeregach polskich, rozstrzelany;
- Tomasz Kojka – włościanin z Czerwonego, rozstrzelany;
- Aleksander Koniński – mieszczanin, mieszkaniec Kolna, żandarm narodowy, powieszony;
- Fabian Konopka – żandarm narodowy, powieszony;
- Krajewski (imię NN) – stracony;
- Andrzej Krulikowski – powieszony;
- Konstanty Kulesza – szlachcic ze Szczodruch rozstrzelany;
- Józef Michalski – powieszony;
- Julian Obuchowicz – szlachcic z pow. Nowogródzkiego, dowódca oddziału powstańczego, za udział w powstaniu wyrokiem sądu moskiewskiego rozstrzelany;
- Franciszek Stoduba – włościanin, ze wsi Zabiele rozstrzelany;
- Szumski (imię NN) – były artylerzysta moskiewski raniony w potyczce z Moskalami pod Nagoszynem i wzięty w niewolę, za wyrokiem sądu wojennego rozstrzelany;
- Dominik Trzciński – żandarm narodowy, powieszony.
