Rycheza – Królowa, która wprowadziła nas na salony Europy zachodniej

Rycheza Lotaryńska – siostrzenica i wnuczka cesarza rzymskiego oraz króla niemieckiego, a także prawnuczka cesarza Bizancjum – została wychowana w Nadrenii z myślą o objęciu najwyższych godności monarszych. Doskonale potrafiła dbać o interesy swojej nowej ojczyzny, myśląc w szerokich kategoriach racji stanu. Zręcznie poruszała się w świecie wielkiej polityki, stając się nieocenionym oparciem dla męża. To między innymi dzięki jej znakomitym koneksjom, jej mąż Mieszko II zyskał szacunek na europejskich dworach.
Po przybyciu do Polski aktywnie zaangażowała się – z woli swojego teścia, Bolesława Chrobrego – w integrację niedawno przyłączonej Małopolski z państwem Piastów. Uczestniczyła w budowaniu w Krakowie silnego zaplecza dla dynastii gnieźnieńskiej, dążąc do przekształcenia miasta w potężny ośrodek władzy politycznej oraz centrum duchowe, kulturalne i gospodarcze, wzorowane na karolińskim Akwizgranie. Od chwili, gdy na jej skroniach spoczęła korona, niezłomnie trwała u boku męża, wnosząc niebagatelny wkład w umacnianie władzy królewskiej oraz kształtowanie struktur społecznych i politycznych kraju.
Gdy władza Mieszka II uległa załamaniu, Rycheza wywiozła insygnia koronacyjne i wraz z synem udała się do Niemiec. Jej celem nie była jednak ucieczka, lecz intensywne zabiegi dyplomatyczne. Zabiegała o wsparcie dla przezwyciężenia pogańskiej rebelii i anarchii, pragnąc utrzymać Polskę w orbicie wpływów zachodnioeuropejskich oraz podjąć dzieło odnowy państwowości. Jako regina Poloniae rzuciła na szalę cały swój autorytet, aby jej syn mógł odzyskać tron. To dzięki jej determinacji Kazimierz, słusznie zwany później Odnowicielem, zdołał przywrócić młodej polskiej państwowości należne jej miejsce w Europie.